Rian Stone: Żyjesz czy tylko pozwalasz, by życie ci się przydarzało?

26 kwiecień 2026

Żyjesz czy tylko pozwalasz, by życie ci się przydarzało - Rian Stone

Przechodząc do sedna: czy naprawdę żyjesz swoim życiem, czy tylko pozwalasz, żeby życie po prostu ci się przydarzało?

Właśnie o to w tym chodzi, możesz być kimś, kto chce z tego wszystkiego czerpać jedynie rozrywkę i siedzieć, godząc się z tym, jak bardzo wszystko się sypie, albo możesz wziąć sprawy w swoje ręce.

Tak, mówię po prostu o tym, jak teraz spędzasz swój wolny czas, a może po prostu lubisz zgłębiać jakiś temat, ale możesz też działać aktywnie i iść dalej. W gruncie rzeczy właśnie to trzeba zrobić. Na przykład w eseju podałem taki przykład i zaczynam od krzywej dzwonowej, tej czerwono pigułkowej krzywej dzwonowej, próbuję to spopularyzować. To nie jest prosta koncepcja, ale ważna. I uważam, że trafna.

Zainspirowało mnie to, że przeglądałem starego subreddita Purple Pill Debate, czyli taką dużą meta-dyskusję o czerwonej pigułce i szczerze mówiąc, niezbyt wartościową. Ale była tam jedna dyskusja między Archwingerem a jakąś inną babką, chyba Atlas B Shrugging, jeśli nie wiecie, kto to jest, to rasistowska żydowska kobieta w średnim wieku, która chciała… no tak, to długa historia.

Tak czy inaczej, wiecie, kim jest Archwinger, jest całkiem spoko. Tyle że wtedy akurat przechodził przez rozwód, więc zachowywał się jak totalny dupek, co akurat jest zabawne. Chamski Archwinger to mój ulubiony Archwinger, bez dwóch zdań.

Ale przedstawili to tak: a co, jeśli ta cała czerwona pigułka po prostu nie działa? A co, jeśli po prostu jest tak, że wszystko samo się ułoży za rok czy dwa? A czerwona pigułka to tylko coś, czym po drodze wypełniasz sobie czas.

A ponieważ i tak by się to wydarzyło, nie da się tego nijak zweryfikować. To taki sposób argumentowania: że faceci w ogóle nie powinni się w to bawić.

A Archwinger mówi, „być może”. Może faktycznie tak jest, że bez względu na to, co zrobisz i tak wszystko się ułoży i wcale nie potrzebujesz całej tej czerwonej pigułki. Ale przynajmniej zajęcie sobie czymś czasu, zamiast się wkurzać, to i tak chyba lepszy sposób na spożytkowanie czasu. Więc nawet jeśli to nie działa, to trudno. Tyle że to działa, widać to, sami to przerabialiśmy i minęło już 10 lat, więc myślę, że ten etap dyskusji mamy już za sobą.

No dobra, ale co, jeśli to jednak nie działa? Potem wszyscy jakoś poszli dalej, a goście od czerwonej pigułki zaczęli, no wiesz, rozwijać to dalej i zaczęliśmy widzieć mnóstwo facetów, którym zaczynało się w życiu układać, mnóstwo takich, którym się nie układało i bardzo różne sposoby, na jakie faceci ponoszą porażkę.

Byli tacy, którzy kończyli z zarzutami o przemoc domową, a byli też tacy, którym po prostu nie wyszło, bo małżeństwo się rozpadło, więc stwierdzali: rzucam żonę i po czterdziestce będę się teraz spotykał z 25-latką. I to jest takie: „no, też nieźle”. Całkiem niezła porażka, całkiem kiepska porażka

Okazuje się, że to układa się w krzywą dzwonową. W każdym ludzkim działaniu widać krzywą dzwonową. Jest środek tej krzywej i trzecie odchylenie standardowe w lewo oraz trzecie odchylenie standardowe w prawo. Weź dowolną ludzką aktywność, nanieś ją na wykres, a zwykle wpisuje się w krzywą dzwonową.

Na skrajnym lewym krańcu tej krzywej są ludzie, którym i tak nigdy by się nie udało. Są kompletnie do niczego. Są aspołeczni. Psują wszystko, czego się tkną. Możesz im dać milion dolarów, a i tak to spieprzą. Nic się z nimi nie da zrobić. Są kompletnie bezużyteczni.

A po drugiej stronie krzywej dzwonowej są tacy goście, którzy poradzą sobie świetnie bez względu na to, co się stanie, taki kozak, taki typ. Możesz go sobie nazwać Chadem, jeśli chcesz, ale chodzi zasadniczo o faceta, który bez względu na to, co się stanie, ma idealne połączenie naturalnego talentu, wczesnego obycia i dobrych doświadczeń. Natrafił na klucze do królestwa i możesz go wrzucić do Związku Radzieckiego, a on i tak znajdzie sposób, żeby mieć harem i dobrą posadę polityczną. Możesz go wrzucić do Rwandy, a on znajdzie sposób, żeby nie dać się zarąbać maczetą. To taki facet, który odniesie sukces bez względu na wszystko.

A pośrodku krzywej dzwonowej są ci, których kształtuje otoczenie. To przeciętny mężczyzna. To ci, którzy w Ameryce lat 50. mają biały płotek, dom, żonę i lekki problem z alkoholem. Jeśli wrzucisz go do Ameryki lat 70., stoi w kolejce po benzynę i wylatuje z roboty w hucie. To zasadniczo ludzie, którzy po prostu pozwalają, żeby życie im się przydarzało i nie próbują aktywnie zmieniać swojego życia ani na lepsze, ani na gorsze.

Mówcie sobie, co chcecie, o gościach z trzeciego odchylenia standardowego po obu stronach wykresu, ale oni aktywnie kształtują swoje życie tak, jak, jak chcą, żeby wyglądało, świadomie czy nie.

A potem okazuje się, że następuje przesunięcie. Następuje przesunięcie fazowe. Przesunięcie fazowe polega na tym, że przesuwa się krzywą dzwonową. A częścią tego, wszystkich tych rzeczy, które ludzie wskazują jako straszaka, jest pewien udział tego „straszaka”. Wiesz, media społecznościowe trochę to przesuwają. Telefony komórkowe też trochę to przesuwają. Kontrola urodzeń też trochę to przesuwa. Feminizm, to znaczy, jest odzwierciedleniem zachodzących zmian, ale też trochę to przesuwa. Wszystko trochę to przesuwa.

W efekcie zostają dwa wąskie skrawki. Po jednym skrawku na każdym krańcu krzywej dzwonowej. Ci przeciętni, którzy ledwie mogli ułożyć sobie przyzwoite życie, tak na styk. Ci goście zostali zepchnięci do sytuacji, w której nieważne, co zrobisz, jesteś w dupie, przepadłeś na zawsze i nigdy ci się nie uda. Oczywiście są wściekli i pełni urazy. To tak jakby: „stary, jest ze mną źle, ale nie aż tak źle.” A po drugiej stronie masz zupełne przeciwieństwo, no wiesz, gościa, który przetrwałby wszystko, typowego Chada. A on sobie myśli: „nie kumam. Mam wszystko. Czemu tak strasznie się męczę?”

To właśnie ci ludzie, którzy teoretycznie powinni świetnie sobie radzić, a jednak tak nie jest.

To ma sens, bo kiedy widzisz ludzi w środowisku czerwono pigułkowym, widzisz mnóstwo tekstów w stylu: „żadna kobieta mnie nie chce, biedny ja, nigdy żadnej nie zaliczyłem, mam 40 lat.” Albo jakąś łagodniejszą wersję tego. To trochę skrajny przykład, ale wiesz, o co mi chodzi. A z drugiej strony masz: „zarabiam sześciocyfrową kwotę rocznie, Jestem prawnikiem, jestem nieźle przypakowany.” W stylu: „Dlaczego moja żona nie chce ze mną spać?” A to w gruncie rzeczy to samo. To takie poczucie: „nie ma opcji, żebym sobie tutaj nie radził świetnie.”

I zaczynasz dostrzegać, że chodzi o te dwa wąskie wycinki. Jeśli chcesz, możesz ich nazwać samcami alfa i samcami beta. To tak naprawdę nie ma większego znaczenia.

Te dwa wycinki po prostu istnieją. I tak naprawdę tylko do tych dwóch wycinków w ogóle odnosi się czerwona pigułka. Wszystkie te modele mentalne. Bo każdy, kto jest w gorszej sytuacji niż ten pierwszy wycinek, myśli sobie tak: „on po prostu rozwali ci całą przestrzeń. Zniszczy wszystko.”

I widzisz mnóstwo takich przykładów. Próbują się dostać do środka. Wszystko, czego dotkną, zamienia się w gówno. Odstraszają dziewczyny. Odstraszają laski. A potem wszyscy z górnego krańca krzywej dzwonowej nadal mówią: „stary, nie potrzebuję tego całego gówna. Po prostu idź zagadać do kobiet, stary.”

I tacy się trafiają. A pośrodku jest tak: no tak, każdy ma swoje problemy. Wszystko jest trudne, ale po prostu trzeba sobie z tym radzić. I zazwyczaj mają takie sobie doświadczenia i takie sobie życie, takie przeciętne i im z tym dobrze. Bo czasem trzeba dostać porządnie po głowie. Uczymy się tylko przez ból. Teraz tylko dwie grupy naprawdę doświadczają bólu, zamiast takiej tępej, pulsującej irytacji. I właśnie o te dwa niewielkie wycinki chodzi. Ludzie, którzy byli o krok od sukcesu, a teraz już go nie osiągają. I ci, którzy byli o krok od wielkości, a teraz już wielcy nie są w tej chwili. To są te dwie grupy.

 

Zobacz na: Czerwona pigułka nie może być religią ani sektą. Oto dlaczego
Chłopaki wymieniają się notatkami | Rian Stone
Nie da się zrobić wszystkiego
Nie jedz farby
Dlaczego nie powinieneś się przejmować tymi, którzy jedzą farbę
Ukryte kontrakty, czekoladowe ciasto i Ferris Bueller

Ekstremalna Odpowiedzialność – Jocko Willink

 

Żyjesz czy tylko pozwalasz, by życie ci się przydarzało?

https://rumble.com/v7ipvtk-zyjesz-czy-tylko-pozwalasz-by-zycie-ci-sie-przydarzao.html

Większość ludzi nie kieruje świadomie swoim życiem. Reaguje na okoliczności, dostosowuje się do otoczenia i próbuje jakoś sobie radzić. Dopóki warunki są sprzyjające, taka strategia może wystarczać. Problem zaczyna się wtedy, gdy zmieniają się zasady gry. Rian ilustruje to za pomocą krzywej dzwonowej. Na jednym krańcu umieszcza mężczyzn, którym trudno osiągnąć sukces niezależnie od okoliczności. Na drugim tych, którzy dzięki swoim predyspozycjom i umiejętnościom potrafią odnaleźć się niemal wszędzie. Pośrodku znajduje się przeciętna większość, której powodzenie w dużej mierze zależy od otoczenia. Zmiany technologiczne i społeczne przesuwają warunki powodzenia. To, co wystarczało wczoraj, dziś może już nie działać. Szczególnie boleśnie odczuwają to dwie grupy: mężczyźni, którzy wcześniej ledwie sobie radzili, a teraz ponoszą porażki oraz ci, którzy mają duże atuty, lecz nie osiągają oczekiwanych rezultatów.

Człowiek może pozostać taki sam, podczas gdy otoczenie zmienia wartość jego dotychczasowych umiejętności i strategii.

W tym kontekście Czerwona Pigułka staje się próbą zrozumienia nowych warunków i dostosowania własnego działania. Sama wiedza jednak niczego nie załatwia. Można godzinami analizować rzeczywistość, narzekać na zmiany i szukać winnych, a jednocześnie nie zrobić nic, żeby poprawić własne położenie.

Zrozumienie problemu nie jest jeszcze jego rozwiązaniem.

Ostatecznie pytanie nie brzmi, czy świat jest sprawiedliwy ani czy warunki sprzyjają twoim oczekiwaniom. Brzmi: co zamierzasz zrobić z rzeczywistością, w której przyszło ci żyć? Możesz pozwolić, żeby życie ci się przydarzało, albo zacząć świadomie nadawać mu kierunek.