Eunuchy Czerwonej Pigułki – Rian Stone

Eunuchy Czerwonej Pigułki – Rian Stone

28 lipiec 2026

Nie wierzą w to, co mówią, ale mają nadzieję, że ty uwierzysz.

 

Trzy zwięzłe aforyzmy, jeden trafny wniosek

„Krytycy są jak eunuchy. Wiedzą, jak to się robi, ale sami nie potrafią” – Paul Bocuse

„Czerwona Pigułka: dyskusja o strategii seksualnej w kulturze, w której coraz bardziej brakuje pozytywnego wzorca męskiej tożsamości” – Zakładka [The Sidebar]

„Mój problem nie dotyczy koniecznie samych zasad, moralności czy etyki, lecz raczej mężczyzn, którzy kurczowo trzymają się ich jak frajerzy, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie mieli innych możliwości, które pozwoliłyby im spojrzeć na własne przekonania z szerszej perspektywy” – Rollo Tomassi

W jakim świecie facet, który z religijną gorliwością przekonuje cię, żebyś przestał się pieprzyć, jest kimś, kogo warto słuchać? W jakim świecie stara panna mówi ci, że najgorsze, co może cię spotkać, to stanie się dokładnie takim mężczyzną, jakiego sama przez całe życie zachęcała mężczyzn, żeby się stali? W jakim świecie ludzie wierzą striptizerce, kiedy mówi im, że naprawdę ich lubi?

Najwyraźniej w tym.

Podawałem już przykłady i sam słyszałem od innych, dlaczego nie powinno się uświadamiać znajomych w kwestiach Czerwonej Pigułki. Większość facetów rozumie to tak, że ich znajomi są jakimiś gorszymi mężczyznami, którzy nie potrafią znieść prawdy albo ukarzą cię za próbę wyciągnięcia ich z gównianego małżeństwa zawartego z desperacji. I to prawda, ale tym razem chodzi mi o coś innego.

Nie próbowałbym nawracać innych na Czerwoną Pigułkę, ponieważ zaraz zaczęliby mi wciskać swój gówniany model życia oparty na kulcie cargo i odhaczaniu kolejnych punktów z listy rzeczy do zrobienia przed śmiercią. A ja nie mam na to ani cierpliwości, ani siły.

Frame, moja druga książka, opisuje Czworościan Ramy, czyli cztery różne filary pomagające zbudować, utrzymać i wzmacniać Ramę. Rama jest tutaj metaforą niezachwianego światopoglądu, którym nie da się manipulować z zewnątrz, chyba że zmiana leży w twoim własnym interesie.

To dość niezgrabne wyjaśnienie, ale Rama celowo jest pojęciem trudnym do jednoznacznego zdefiniowania. Sam dużo piszę o filarze intelektualnym, wielu innych autorów obszernie zajmuje się filarem fizycznym, natomiast o filarze emocjonalnym mówi się niewiele. Ten tekst jest jednym z tych rzadkich wyjątków.

Jestem na redukcji. Moja żona wie, że jestem na redukcji. A mimo to właśnie dzisiaj postanawia usmażyć w głębokim tłuszczu chiles rellenos, upiec ciasto albo zaproponować pizzę, bo jest zbyt zmęczona, żeby gotować. Innym razem zostawia w kuchni wykwintne żelki. Mogę odmówić i często to robię. Ale jeśli przyjrzysz się mojej redukcji w takich momentach, zobaczysz, że zawsze pojawia się dodatkowy opór. Nie zawsze potrafię powiedzieć „nie”. Oczywiście faceci mogą wypinać pierś i wygłaszać swoje przemowy, że prawdziwy mężczyzna nigdy by sobie na coś takiego nie pozwolił, bla, bla, bla.

Tyle że filar emocjonalny polega właśnie na zrozumieniu własnych ludzkich słabości. Chodzi o to, że znam swoje ograniczenia. Moją słabością jest siła woli. Jeśli nie chcę czegoś jeść, po prostu tego nie kupuję. Bo jeśli kupię, to tylko kwestia czasu, zanim zeżrę to, kurwa, w całości. Dlatego takich rzeczy nie kupuję. A co z żonką? To nie jest granica, której przekroczenie sprawiłoby, że wyrzuciłbym ją z domu, ale wystarczający powód, żeby na nią nakrzyczeć albo wyrzucić jedzenie. Czy się wścieka? Tak. Czy próbowałem jej wytłumaczyć, co robi i dlaczego? Kiedyś próbowałem. I poszło mniej więcej tak, jak można się było spodziewać. Nie zdaje sobie sprawy z tego, co robi (albo nie chce się przyznać, jeśli zdaje sobie sprawę, ale co za różnica?).

Ostatecznie osiągam swój cel, ale jest to trudniejsze, niż powinno. I właśnie dlatego nie należy nawracać znajomych na Czerwoną Pigułkę. Czy potrafisz pozostać tym wielkim, złym mizoginem, kiedy znajomi biorą cię na bok i próbują skorygować twoje zachowanie, żebyś mógł w niedzielę pojawić się w kościele? Kiedy koleżanki twojej żony biorą ją na bok, bo martwią się o ciebie i o to, co powiedziałeś Robertowi, gdy on i Sylwia mieli problemy małżeńskie? Może potrafisz, a może nie. Tak czy inaczej pojawia się dodatkowy opór, który będzie miał na ciebie wpływ. Dokładnie tak samo jak żelki w szafce, które prędzej czy później zostaną zjedzone.

A wszystko to przy założeniu, że:

1. Masz własne życie ogarnięte (większość kaznodziejów Czerwonej Pigułki nie ma).
2. Druga strona chce zostać uratowana (nigdy nie chce).
3. Nie masz żadnych ludzkich słabości, które można wykorzystać przeciwko tobie (nikt nie jest od nich wolny).

Komu potrzebny taki ból głowy? Po co spędzać rok albo więcej na budowaniu odporności psychicznej oraz rozwijaniu sprawności fizycznej i umiejętności społecznych, żeby poprawić swoje życie seksualne (a być może również pozbyć się zbędnego balastu z własnego domu), skoro potem miałbyś jeszcze ciągnąć wszystkich innych w stronę choćby namiastki szczęścia, podczas gdy oni przez cały czas będą się wyrywać, kopać i wrzeszczeć? Po co wystawiać się na pokusę tych cholernych żelków, skoro wcale nie musisz? Właśnie dlatego przez całą dekadę jednym z najczęściej przywoływanych i omawianych wpisów na właściwym forum Czerwonej Pigułki był tekst „Eunuchy Czerwonej Pigułki”:

Eunuchy Czerwonej Pigułki

Jednak jednym z największych problemów, z jakimi się tam spotykam, jest jeszcze coś innego:

Faceci, którzy umniejszają znaczenie niezobowiązujących relacji seksualnych z kobietami w procesie odłączania się od systemu, zawstydzają innych za takie relacje albo wprost zaprzeczają ich znaczeniu. Sądząc po tym, jak o tym mówią, można by pomyśleć, że kręcenie kilkoma talerzami naraz oznacza topienie szczeniaków w wodzie święconej.

Nie obchodzi mnie, czy chodzi o faceta, który poznał swoją szkolną miłość, faceta, któremu kościół kazał czekać na kobietę zachodzącą w ciążę w wieku geriatrycznym, z dzieckiem z poprzedniego związku na dokładkę, czy o jakiegoś innego mężczyznę pozbawionego ambicji. Jęczą i narzekają jak kraby w wiadrze, które ściągają z powrotem każdego próbującego się wydostać. Jeśli robisz coś, co ci pomaga, to według nich na pewno oszukujesz. Nie bierz żadnych środków, nie stosuj terapii zastępczej testosteronem (TRT), nie waż się kalać mojej damy. To tylko pokazuje, jak bardzo potrzebny jest ktoś, kto powie ci wprost:

Nigdy nie odłączysz się w pełni od systemu, jeśli przez dłuższy czas nie utrzymywałeś miękkiego haremu i nie poznałeś prawdziwej kobiecej natury na własnej skórze.

Nic innego nie da ci takiego samego wglądu w rzeczywistość. Kobiety okłamują mężczyzn, za których chcą wyjść za mąż. Każą im dłużej czekać i więcej płacić niż facetom, którym oddały to, co miały najlepszego. Dziwki dają dupy, porządne dziewczyny każą facetom czekać. Ta sama dziewczyna, tylko inny rok. Kobiety są szczere wobec facetów, którzy wywołują u nich dreszcze podniecenia.

Istnieją tylko dwa rodzaje argumentów: ZA DZIAŁANIEM i ZA BEZCZYNNOŚCIĄ. Prawie nikt nie argumentuje na rzecz działania. Jeśli spotkasz innego faceta, który sam przeciera sobie szlak, zazwyczaj chce wiedzieć, co u ciebie słychać i jak ci idzie.

„I jak poszło?” – zapyta. „Kurwa, ale lipa” – powie, kiedy ci się nie uda. „Stary, muszę tego spróbować” – kiedy odniesiesz sukces. Albo: „Ja próbowałem tego. A ty?”.

Dyskusje dotyczą sposobów działania i szczegółów, a nie samych założeń. Ci, którzy podważają założenia, nawet nie próbują się z nimi zmierzyć. Nikt nie wyjdzie wprost i nie powie, że chęć przelecenia ledwo poznanej laski jest czymś strasznym (chociaż niektórzy to robią). Zamiast tego będą się wić i atakować wszystko dookoła, byle tylko nie dotknąć sedna sprawy. Będą narzekać na choroby przenoszone drogą płciową, które nie są poważnym zmartwieniem, chyba że bierzesz udział w gejowskich orgiach albo ruchasz za śmietnikiem laski ze śladami po igłach na rękach. Będą narzekać na własne kobiety. Jak mój ulubiony przykład ku przestrodze, Pat Stedman, który stwierdził: „Faceci od Czerwonej Pigułki psują kobiety dla całej reszty z nas”.

Zabawne jest to, że argumentując przeciwko tobie, muszą sprowadzić kobiety do roli pozbawionych własnej woli obiektów seksualnych. Ale to już osobna kwestia.

Realizujesz swoją misję, a przy okazji uganiasz się za spódniczkami i nagle musisz jeszcze użerać się z cudzym gównem. I to nawet nie jest ich własne gówno. Żaden z tych ludzi nie wierzy w to, co mówi. Mają tylko nadzieję, że ty uwierzysz, żebyś robił to, czego od ciebie oczekują. Co, naprawdę myślisz, że ta kobieta uważa cnotliwe dziewczyny za lepsze? Sama dała się wyruchać w Waffle House tamtego lipcowego dnia, ale nigdy ci o tym nie powie. Takie Sary Stock potrafią siedzieć przed tobą i z kamienną twarzą przekonywać, że problemem jest pornografia, spojrzeć papieżowi prosto w oczy, zdjąć koronę z głowy Matki Boskiej i włożyć ją sobie na głowę, a potem wylizać dupę jakiemuś podcasterowi drugiej kategorii za odrobinę kokainy i nie widzieć w tym żadnego problemu.

Właśnie z takimi ludźmi dyskutujesz. To oni chcą, żebyś przestał działać i uczyć się na własnych doświadczeniach.

I nie chodzi o to, że cię nienawidzą. Ludzie ledwo o tobie myślą, nawet ci, których kochasz. Twoja matka nie przejmuje się tobą, choć to właśnie ona przejmuje się tobą najbardziej. Tak naprawdę obchodzi ją jej były mąż, ten dupek, którego nazywasz ojcem. Traktował ją tak okropnie, że urodziła mu dwoje dzieci i spędziła z nim dziesięć lat, a potem odeszła, bo nie była szczęęęśliwa, mimo że dostawała wszystko, czego chciała. Widzisz, problem tkwił w tonie, jakim jej to dawał. Nie zależy jej na tobie. Chce tylko trzymać pod kontrolą to, co umożliwiło twoje przyjście na świat, żeby żadna inna kobieta nigdy nie mogła tego dostać.

I właśnie tacy ludzie są najgorsi. Nie ci, którzy cię nienawidzą. Z hejterami nie ma problemu. Oni po prostu chcą, żebyś poniósł porażkę. To przewidywalne, a jeśli dasz się na to nabrać, możesz winić wyłącznie siebie. Uważać musisz na tych, którzy cię kochają. Nie zajmuję się polityką, ale znalazłem przykład, który moim zdaniem ilustruje to lepiej niż cokolwiek innego.

Możesz popełniać błędy. Możesz spieprzyć naprawdę wiele rzeczy. I dopóki nie zapładniasz kobiet, których nie powinieneś zapładniać, ani nie łapiesz chorób od ćpunek za śmietnikiem, ostatecznie wyniesiesz z tego dobrą lekcję i zdobędziesz świetną historię do opowiadania. Nie pozwól, żeby cudze nerwice, żal wynikający z rozpamiętywania własnych decyzji albo sabotaż dokonywany pod pozorem troski odwiodły cię od wytyczania własnej drogi.

Na czele Konserwatywnej Partii Kanady stoi Pierre Poilievre. Trudeau prowadził Kanadę prosto do ruiny, a Pierre nieustannie jechał po nim bez litości. Zaczął ćwiczyć, stosować terapię zastępczą testosteronem (TRT), przeszedł laserową korekcję wzroku, stał się atrakcyjny i zaczął publicznie wytykać dziennikarzom ich pierdolenie. Ludzie go pokochali. I to tak bardzo, że miał dwadzieścia punktów procentowych przewagi w ogólnokrajowych sondażach. Nie znam dokładnych statystyk, ale z tego, co mi mówiono, taka przewaga jest czymś niespotykanym.

A potem zatrudnił swoją byłą dziewczynę do prowadzenia kampanii wyborczej. Ta doprowadziła ją do katastrofy. Pod koniec kampanii z dwudziestopunktowej przewagi zrobiła się pięciopunktowa strata, a on sam przegrał nawet we własnym okręgu wyborczym. Jeśli najpopularniejszy przywódca polityczny w kraju należącym do G7 może paść ofiarą sabotażu, bo słuchał kobiety, którą kiedyś kochał i której płacił za pomoc, to jakie szanse ma cała reszta z was?

Uwierzysz, że ta kobieta zobaczyła swojego byłego z tą kobietą, a potem zrujnowała mu karierę?

XI. Bądź irracjonalnie pewny siebie

Niezależnie od swojej pozycji życiowej idź przez świat bez przepraszania za to, kim jesteś i bez szukania wymówek. Nie ma znaczenia, czy obiektywnie jesteś najlepszym mężczyzną, jakiego kobieta może zdobyć. Liczy się to, żebyś sam uważał się za takiego i odpowiednio się zachowywał. Kobiety mają psi instynkt do wykrywania słabości u mężczyzn. Nie ułatwiaj im tego. Pewność siebie, uzasadniona czy nie, wywołuje u kobiet emocjonalne reakcje uległości. Irracjonalna pewność siebie zapewni ci więcej cipek niż racjonalny defetyzm.

Zbierając to wszystko do kupy: nic z tego, czego ja ani jakikolwiek inny mężczyzna doświadczyliśmy, co napisaliśmy lub o czym mówiliśmy przez ostatnie piętnaście lat, nie ma żadnego znaczenia, jeśli oddajesz odpowiedzialność za własne myślenie ludziom, którzy majstrują ci w głowie właśnie po to, żebyś przestał samodzielnie myśleć. Nieważne, czy jest to nawrócona dziwka, która chce mieć o sobie lepsze zdanie, matka pragnąca jeszcze raz dopiec twojemu ojcu, czy jakiś internetowy tradycjonalista (czytaj: facet bez seksu), który broni dziewictwa wyimaginowanej kobiety, mającej czekać do dwudziestego siódmego roku życia, żeby urodzić mu pięcioro dzieci, zanim ty zdążysz ją zbrukać. To wszystko kraby, a cały świat jest twoim wiadrem.

Możesz popełniać błędy. Możesz spieprzyć naprawdę wiele rzeczy. I dopóki nie zapładniasz kobiet, których nie powinieneś zapładniać, ani nie łapiesz chorób od ćpunek ze śladami po igłach za śmietnikiem, ostatecznie wyniesiesz z tego dobrą lekcję i zdobędziesz świetną historię do opowiadania. Nie pozwól, żeby cudze nerwice, żal wynikający z rozpamiętywania własnych decyzji albo sabotaż dokonywany pod pozorem troski odwiodły cię od wytyczania własnej drogi.

A jeśli już musisz się spierać, spieraj się o to, jak coś zrobić, a nie dlaczego w ogóle to robić.

Źródło: Eunuchs of the Red Pill

 

Zobacz na:  Musisz włożyć głowę do tego wiadra właśnie teraz!
MŚP-01: Człowiek jako proces. Jak myślenie procesowe zmienia sposób rozumienia siebie i świata

Unikanie pułapki tradycyjno konserwatywnej
Feministki vs Tradycyjni Konserwatyści, Modele Mentalne i Cukrzyca Seksualna