Dlaczego nie powinno cię obchodzić, czy żona cię przeprasza – strategos_autokrator
Ten tekst przedstawia stanowisko przeciwne do wpisu o tym, dlaczego ważne jest, żeby zmusić żonę do przeprosin.
Zastrzeżenie: Zmuszanie żony do przeprosin było jedną z moich największych obsesji. Dlatego bardzo intensywnie pracowałem nad tym zagadnieniem. Piszę ten tekst, żeby rzucić wyzwanie samemu sobie i sprecyzować własne poglądy.
W SKRÓCIE
Chowanie urazy do żony za to, że cię nie przeprasza, oznacza utratę Ramy i oddawanie jej władzy nad sobą. Kapitan rozwiązuje problemy, żeby doprowadzić statek tam, dokąd zamierza płynąć. Skupiaj się na rozwiązywaniu problemów, nawet jeśli oznacza to konieczność zaakceptowania, że nie możesz liczyć na pomoc żony. Takie podejście zwiększa prawdopodobieństwo, że sama zechce się zmienić i stać się częścią rozwiązania.
Oczekiwanie przeprosin od żony to zachowanie typowe dla bety.
Oto kilka powodów:
— Oczekując przeprosin, pokazujesz żonie, że ma władzę, by cię zranić. Nawet jeśli cię przeprosi, właśnie nauczyłeś ją, że jej złe zachowanie potrafi wyprowadzić cię z równowagi. Będzie więc robiła to jeszcze częściej. Pokazujesz jej również, że jej zachowanie cię obraża. Obrażanie się oznacza przyznanie, że jej działania mogą wpływać na twój obraz samego siebie.To utrata Ramy.
— Oczekując przeprosin, dajesz jej jeszcze większą władzę nad sobą. Jeśli odmówi przeprosin, zyskuje możliwość mieszania ci w głowie i manipulowania twoimi emocjami.Daje jej to dodatkową przewagę w negocjacjach. Po co dawać jej władzę pozwalającą przeciągać kłótnię?
— Oczekiwanie przeprosin jest manipulacyjne i świadczy o braku asertywności. Pokazuje, że między tobą a żoną istnieje ukryty kontrakt: jeśli ona nie odbuduje twojego obrazu samego siebie, będziesz zachowywał się wobec niej jak dupek. Wszystko to jest opakowane w oczekiwania dotyczące poczucia winy i wzajemnych, niewypowiedzianych zobowiązań. Zakładasz, że jesteś sędzią jej postępowania. Nawet jeśli po prostu popełniła błąd, musi w jakiś sposób błagać o przebaczenie za to, że była złym człowiekiem i cię zraniła, a ty zamierzasz jej to wypominać. To uraza, a chowanie urazy jest zachowaniem typowym dla bety. Co więcej, mieszasz ze sobą dwa problemy: rzeczywisty, konkretny problem, który należy rozwiązać, oraz problem własnego kruchego ego. Książka „Kiedy mówię ‘Nie’, czuję się winny” poświęca kilka pierwszych rozdziałów dokładnej analizie tego, dlaczego taki sposób myślenia jest manipulacyjny. Odsyłam do niej po szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii.
— Oczekiwanie przeprosin to strata energii, która tylko dodaje kolejne płaszczyzny konfliktu. Konflikty sprawiają, że statek funkcjonuje mniej sprawnie. Ten nowy obszar sporu w żaden sposób nie pomaga rozwiązać rzeczywistego problemu. Służy wyłącznie twojemu kruchemu ego, które uzależniło swoje zadowolenie od przeprosin na mocy ukrytego kontraktu. Żona jest twoim pierwszym oficerem, a wy wspólnie pracujecie nad doprowadzeniem statku tam, dokąd chcesz płynąć. Liczy się wyłącznie to, żeby niewłaściwe zachowanie zostało skorygowane.
— Kapitanowie nie domagają się przeprosin od swojej załogi. Interesuje ich wyłącznie to, żeby wszystko na statku działało jak należy. Kiedy ktoś coś spierdoli, kapitan naprawia to, co da się naprawić, wyciąga konsekwencje dyscyplinarne, a nawet sam bierze na siebie odpowiedzialność, ponieważ powierzył ważne zadanie komuś, komu nie powinien był go powierzać. Kapitan jednak nigdy nie oczekuje przeprosin ani nie przywiązuje do nich wagi, ponieważ w ten sposób oddawałby załodze władzę nad sobą. Ego i autorytet kapitana nie mogą zależeć od tego, co inni powiedzą albo czego nie powiedzą.
Jaki jest sens przeprosin?
Przeprosiny są dla tego, kto przeprasza, a nie dla tego, kto je otrzymuje. Osoba przepraszająca coś spierdoliła i rozumie, że częścią jej odpowiedzialności jest wzięcie na siebie konsekwencji własnych błędów. Dlatego przeprasza, przyznaje się do błędu, naprawia wyrządzone szkody i przedstawia, co zamierza zrobić w przyszłości, żeby sytuacja się nie powtórzyła.
Dlaczego? Ponieważ chce jak najszybciej wrócić do realizacji zadania, a przyznanie się do błędu jest pierwszym krokiem do jego naprawienia. I tyle. Wszelkie dodatkowe oczekiwania są ukrytym kontraktem i formą manipulacji.
Przeprosiny nie są dla osoby, która je otrzymuje. Nawet jeśli ta osoba ich nie przyjmie, przepraszający już zyskał większy szacunek do samego siebie i zrobił krok w kierunku naprawienia własnych błędów, po prostu przepraszając. Osoba otrzymująca przeprosiny niczego na nich nie zyskuje, chyba że ma kruche ego, które potrzebuje przeprosin, żeby poczuć się kimś lepszym od osoby przepraszającej.
Jak przepraszać po męsku?
Po prostu przyznajesz, że popełniłeś błąd, mówisz, co zrobisz, żeby go naprawić i co zamierzasz zmienić, żeby więcej go nie popełnić. Kropka. Idziesz dalej i zajmujesz się konkretnymi sprawami, nawet jeśli osoba, którą przeprosiłeś, nadal żywi do ciebie urazę. Nie prosisz jej o przyjęcie przeprosin. To byłby ukryty kontrakt, tworzący dług oparty na poczuciu winy. Chowanie urazy jest jej wyborem. Zaakceptuj to, zastanów się, jak sobie z tym poradzić i przestań się tym przejmować.
Mężczyzna nie potrzebuje osądu innych ludzi, żeby zrozumieć własne błędy. Sam proces brania odpowiedzialności za swoje błędy JEST utrzymywaniem Ramy i zachowaniem godnym mężczyzny. Kruche ego, które nie potrafi zaakceptować własnych błędów, jest cechą bety.
Ale nie przepraszaj również tylko dlatego, że ona chce usłyszeć twoje przeprosiny. To jej problem z własnym słabym ego. Oddziel problem jej ego od rzeczywistego problemu i zajmij się wyłącznie tym drugim. Prawdziwe przeprosiny powinny wynikać wyłącznie z twojej oceny samego siebie, niezależnie od tego, jak oceniają cię inni.
Jak przyjmować przeprosiny po męsku?
Kiedy zacząłem stosować te zasady i przestałem oczekiwać przeprosin od żony, ona zaczęła mnie przepraszać. To było najbardziej zaskakujące odkrycie w całym tym procesie. Skoro więc zaakceptowałeś już, że jej przeprosiny niczego ci nie dają, a nawet ich nie oczekujesz, jak powinieneś przyjmować je z klasą, kiedy zaczniesz je otrzymywać?
Ostatnio robię to w następujący sposób. Kiedy żona mówi, że żałuje tego, co zrobiła, odpowiadam: „Doceniam, że sama poruszyłaś ten temat. A teraz powiedz, co zamierzasz zrobić w sprawie [konkretny problem]?”.
Po pierwsze, doceniam przeprosiny, ale jednocześnie pokazuję, że nie o nie chodzi. Liczy się konkretne działanie zmierzające do rozwiązania rzeczywistego problemu. Problem nigdy nie polegał na tym, że powinna czuć się źle, bo coś spierdoliła, ani na tym, że powinna przeprosić mnie za zranienie moich uczuć. Jedyny problem polega na tym, że musimy ustalić, co nie działa i to naprawić, żeby zbliżyć się do mojego celu.
W ten sposób pokazuję, że przeprosiny nie mają znaczenia dla mojego ego, że nie chowam urazy i że moje ego w ogóle się tym nie przejmuje. Jednocześnie daję do zrozumienia, że przeprosiny nie wymazują błędów ani problemów, którymi nadal musimy się zająć.
Jeśli ona nie wprowadzi zmian prowadzących do rozwiązania problemu, wtedy ja wprowadzę odpowiednie zmiany. Czasami oznacza to odebranie jej obowiązków, które wcześniej jej powierzyłem. Nie dlatego, że jest zła. Nie dlatego, że chcę ją ukarać. Po prostu dlatego, że to gówno musi zostać zrobione, a dotychczasowy sposób nie działa.
Co więcej, takie podejście sprawiło, że żona zaczęła przepraszać mnie jeszcze częściej, a jednocześnie było mniej dramatów i kłótni. Dlaczego? Ponieważ zrozumiała, że nie muszę jej „udowadniać”, że nie miała racji. Zależy mi wyłącznie na załatwieniu spraw, które muszą zostać załatwione. Dopóki wspólnie znajdujemy najlepszy sposób, żeby to osiągnąć, wszystko jest w porządku.
Teraz łatwiej jej przepraszać, ponieważ nie musi już naprawiać mojego zranionego ego. Koncentrując się na realizacji własnych celów, sprawiłem, że moje cele stały się również jej celami.
Co robić, kiedy żona nie przeprasza?
Nie przejmuj się tym, ale podejmij działania, żeby rozwiązać problem bez jej udziału. Pamiętaj, że przeprosiny są ci potrzebne tylko wtedy, gdy ucierpiało twoje ego. A rozwiązanie problemu zranionego ego jest proste: pracuj jeszcze ciężej nad zbudowaniem silnej Ramy, dzięki której żona nie będzie w stanie zranić twojego ego, a ty przestaniesz potrzebować przeprosin.
Nie oznacza to jednak, że masz ignorować sam problem. Załóż, że sytuacja się powtórzy, ponieważ żona nie zaproponowała żadnego sposobu jej rozwiązania. Następnie zrób wszystko, co w twojej mocy, żeby do tego nie dopuścić. Może to oznaczać odebranie jej obowiązków, które wcześniej jej powierzyłeś, a tym samym więcej pracy dla ciebie. Nie pielęgnuj urazy tylko po to, żeby ukryć fakt, że jesteś leniwym chujem. Po prostu zrób wszystko, co możesz, żeby rozwiązać problem i nie obwiniaj za niego żony. Skoncentruj się na problemie, a nie na szukaniu winnego. Zajmij się jego rozwiązaniem. W ten sposób pokazujesz jej, że nie ma nad tobą władzy i że koncentrujesz się na celu.
Czasami twoje działania mogą ją zdenerwować, ponieważ wolała poprzedni układ, w którym miała władzę nad tym całym gównem. Nie daj się wciągnąć w kłótnię. Pozostań skupiony na rozwiązaniu problemu. Ona chce się kłócić? Ty koncentruj się na konkretnym problemie i sposobie jego rozwiązania.
Weź odpowiedzialność za nowe zasady waszej relacji i utnij całe to pierdolenie: „Rozumiem, że ci się to nie podoba, ale muszę rozwiązać [konkretny problem], więc właśnie tak zamierzam postąpić”.
Czasami dodaję: „Skoro ci się to nie podoba, to co ty proponujesz zrobić w sprawie [konkretny problem]?”.
Często wtedy żona rzeczywiście bierze odpowiedzialność za swoje działania albo zaczynamy konkretną, dorosłą rozmowę o rozwiązaniu problemu.
Jeśli zaczyna mówić, co jej zdaniem ja powinienem zrobić, po prostu powtarzam, że rozumiem, iż nie podoba jej się moje postępowanie, ale zamierzam je kontynuować, ponieważ w ten sposób mogę rozwiązać [konkretny problem]. Jeśli nie odpowiada jej moje rozwiązanie, musi zaproponować, co sama może zrobić, żeby ze mną współpracować.
Nie mówię jej, jak ma się zmienić. W ogóle nie żądam od niej żadnej zmiany! Jestem jednak otwarty na jej propozycje dotyczące tego, jak może mi pomóc rozwiązać problem.
Jeśli twoja żona dojdzie do tego punktu, zacznij negocjować. Ale nie negocjuj po to, żeby poczuć, że „wygrałeś”, ani żeby „udowodnić”, że nie miała racji. Negocjuj po to, żeby rozwiązać konkretny problem. Pamiętaj, że tym problemem nie jest twoje zranione ego.
Można to ująć jeszcze inaczej: nigdy nie zachowuj się tak, jakby to żona była problemem. Sam skoncentruj się na rozwiązaniu konkretnego problemu. To najbardziej przekonujący sposób, żeby skłonić ją do stania się częścią rozwiązania.
Jeśli tego nie zrobi, pokażesz jej, że wcale jej nie potrzebujesz! A kiedy sama zaproponuje, że weźmie odpowiedzialność za swoje działania, nagradzaj dobre zachowanie, od czasu do czasu, nie za każdym razem.
Źródło: Why you shouldn’t care if you wife doesn’t apologize
Zobacz na: Gry o władzę: przewodnik terenowy – Rian Stone
Model Słuchaj, Zrozum, Doprecyzuj, Działaj [LUCA]
Komunikacja otwarta i zamknięta: kiedy rozmowa przestaje być wymianą informacji
Cykl Obserwuj, Zorientuj, Zdecyduj i Działaj [O.O.D.A. Loop]
Najnowsze komentarze