Rozwój Człowieka: badanie Minnesota nad ryzykiem i adaptacją od narodzin do dorosłości

Rozwój człowieka: badanie Minnesota nad ryzykiem i adaptacją od narodzin do dorosłości

— Wczesne doświadczenia (zwłaszcza jakość opieki do ~3,5 roku życia) silnie przewidują późniejsze funkcjonowanie.

— Styl przywiązania kształtuje zdrowie psychiczne:
— ambiwalentny → lęk,
— unikający → problemy behawioralne,
— ogólnie lękowy → depresja.

— Wzorce relacji są międzypokoleniowe, tzn. sposób bycia rodzicem jest powiązany z tym, jak sami byliśmy traktowani.
— Rozwój jest procesem ciągłym i przewidywalnym przy odpowiedniej liczbie danych i metod pomiaru.
— Kluczowe są relacje i środowisko, nie tylko genetyka czy cechy jednostki.
— Wczesna jakość opieki pozwala przewidywać ważne wyniki życiowe (np. porzucenie szkoły).
— Naruszanie granic w dzieciństwie wiąże się z trudnościami społecznymi w okresie dorastania.
— Cykl przemocy można przerwać dzięki: wsparciu emocjonalnemu, terapii i zdrowym relacjom.
— Rozwój lepiej rozumieć jako wynik interakcji (dziecko–środowisko), a nie stałych cech.
— Wczesna interwencja i profilaktyka mają kluczowe znaczenie dla długoterminowych efektów.

Historia ruchu przeciwko przemocy domowej w świecie zachodnim – Erin Pizzey

Od początku lat 70. XX wieku Sroufe, Egeland, Carlson, Collins i inni śledzą losy dużej kohorty dzieci, od szóstego miesiąca ciąży ich matek aż do dziś. Osiemdziesiąt pięć procent z 212 dzieci badanych w wieku 24 miesięcy nadal uczestniczy w projekcie prawie trzy dekady później. Wczesne ubytki w próbie miały miejsce jeszcze zanim zdecydowano się przekształcić pierwotne, krótkoterminowe badanie (rozpoczęte przez psychologa Egelanda i pediatrę Deinarda) w badanie podłużne. Autorzy zauważyli, że rezygnacje dotyczyły głównie rodzin najbardziej obciążonych stresem i niestabilnych.

Rodziny zostały dobrane celowo tak, aby uwzględnić opiekunów, którzy mogą mieć trudności wychowawcze, wybrano pierworodne dzieci matek kwalifikujących się do publicznej pomocy w zakresie opieki prenatalnej i porodu. Ubóstwo było wskaźnikiem, który miał to zapewnić. Jednocześnie podkreślono, że matki te różniły się znacząco pod względem pochodzenia i dostępnego wsparcia, co z kolei zapewniło szerokie spektrum wyników 28 lat później (czyli w wieku aktualnie badanym).

Autorzy rozpoczęli od znakomitego przeglądu napotkanych trudności, kluczowych tez i przewodnika po książce, a także podstaw koncepcyjnych i teoretycznych, perspektywy organizującej oraz metod oceny. Zrozumienie częstotliwości, zakresu i głębokości pomiarów, obejmujących ponad 10.000 zmiennych, jest kluczowe dla nadania wiarygodności wyciąganym wnioskom. Siła tej pracy wynika nie tylko z wniosków dotyczących rozwoju, zmiany i ciągłości, lecz także z imponującej bazy dowodowej, która je ugruntowuje, oraz z fascynującej przewidywalności rozwoju, jaka wyłoniła się z danych.

W całej książce łatwo znaleźć zdania, które wcześniej miały sens intuicyjny w praktyce klinicznej, a teraz są potwierdzone statystycznie (statystyka została ograniczona do niezbędnego minimum, ponieważ badania źródłowe są dobrze udokumentowane). Na przykład: poprzez nasilanie i chroniczne wysyłanie sygnałów potrzeby do opiekuna reagującego tylko sporadycznie, kształtuje się styl przywiązania ambiwalentnego (opornego), który koreluje z zaburzeniami lękowymi w wieku 17,5 roku. Z kolei poprzez minimalizowanie sygnałów potrzeby, aby nie pogłębiać odrzucenia ze strony opiekuna, powstaje styl przywiązania unikającego, który wiąże się z zaburzeniami eksternalizacyjnymi we wczesnym dzieciństwie i okresie dorastania. Lękowe przywiązanie jako całość, bez rozróżnienia na unikanie i ambiwalencję, było powiązane z depresją. Zauważono również uderzające podobieństwa między sposobem, w jaki matki reagowały na zadania z dziećmi w wieku 24 miesięcy, a zachowaniami tych samych dzieci ponad 20 lat później wobec własnych 24-miesięcznych dzieci.

Inne wnioski mają istotne znaczenie dla profilaktyki i interwencji. W przerywaniu cyklu przemocy trzy czynniki relacyjne okazały się dla matek najbardziej pomocne:

(1) otrzymywanie wsparcia emocjonalnego od alternatywnej, nieprzemocowej osoby dorosłej, doświadczenie terapii trwającej co najmniej sześć miesięcy oraz wspierający i satysfakcjonujący związek z partnerem;

(2) możliwość przewidywania porzucenia szkoły średniej z dokładnością 77% na podstawie samej jakości opieki do 42. miesiąca życia;

(3) osoby naruszające granice w okresie średniego dzieciństwa wykazywały niższe kompetencje w relacjach z płcią przeciwną w okresie dojrzewania i częściej miały matki, które doświadczały przemocy.

Choć pojedyncze obserwacje i predykcje są interesujące, to ogólne wnioski dotyczące rozwoju spajają całą pracę i tworzą ramy, które przez lata będą użyteczne dla klinicystów, planistów programów i badaczy. Obejmują one implikacje dla systemów klasyfikacji, takich jak Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych, dla leczenia konkretnych zaburzeń oraz dla działań profilaktycznych i wczesnych interwencji. Przede wszystkim pokazują, że rozwój jest procesem rządzącym się prawami, możliwym do zrozumienia i przewidywalnym, pod warunkiem zastosowania wielu metod oceny i wielu niezależnych źródeł danych.

To książka, którą chciałbym, żeby napisano i którą chciałbym przeczytać w czasie mojej rezydentury. Nie chodzi o to, że wcześniej nie było książek o rozwoju, bo były, ale opierały się głównie na mądrości obserwacji klinicznych wybitnych praktyków po latach pracy. To, co wniósł ten zespół, to naukowe podstawy rozwoju, nadając mu przy tym znacznie bardziej interaktywny i dynamiczny charakter, niż były w stanie oddać same teorie i obserwacje kliniczne. Przesuwają nas od cech do interakcji, od dzisiejszej obsesji na punkcie genetyki do środowiska psychospołecznego, od obwiniania rodziców do uznania ich unikalnych historii i doświadczeń, a co najważniejsze, od nieprzewidywalności do przewidywalności.

Jakiś czas temu, wygłaszając wykład o zaburzeniach osobowości z perspektywy psychiatry dzieci i młodzieży, zakończyłem go refleksją, że być może szkolimy rezydentów od niewłaściwego końca życia. Zaczynają oni od psychiatrii dorosłych i stopniowo cofają się wstecz. Moim zdaniem powinniśmy zaczynać od niemowlęctwa i procesu przywiązania, a następnie przechodzić przez dzieciństwo, okres dojrzewania i dorosłość. Ta książka przesunęła moje „kliniczne” myślenie na solidną podstawę badawczą. Gdybyśmy rozumieli wyniki tej pracy, proces rozwojowy i jego przewidywalność, praktykowalibyśmy terapię bardziej opartą na dowodach na każdym etapie życia.

Książka ta stanowi podsumowanie wieloletniego zaangażowania wielu badaczy w zdrowie psychiczne i dobrostan dzieci oraz młodzieży i udostępnia jego rezultaty wszystkim, którzy pracują z dziećmi i młodzieżą oraz troszczą się o ich los w społeczeństwie. Zasługują oni nie tylko na nasze podziękowania, ale przede wszystkim na naszą uwagę.

Teraz, gdy praca została wykonana, książka napisana, to czas, abyś ją przeczytał, a następnie polecił każdemu rezydentowi psychiatrii rozpoczynającemu swoją karierę.

Źródło: J Can Acad Child Adolesc Psychiatry. 2007 Nov;16(4):180–181; The Development of the Person: The Minnesota Study of Risk and Adaptation from Birth to Adulthood

 

Zobacz na: Decyzje Konsumenckie – Wywiad z Clotaire’em Rapaille’em
Jesteś pasterzem a nie inżynierem – Prof. Russell Barkley o rodzicielstwie
Leonard Peikoff: Wprowadzenie do Historii Filozofii Zachodniej (część 1 z 50)

Dr Mattias Desmet i Psychologia Totalitaryzmu
Narcyzm i Psychopatologia – Ostatni Psychiatra
Kobiety cierpiące na CPTSD nie powinny udzielać randkowych porad innym kobietom